:: Biografie

Persoonlijke informatie

Naam: Rafik Zohri
Geb datum: 11 juni 1983
Geb plaats: Kebdana
Woonplaats: Papendal, Arnhem
Sterrenbeeld: Tweelingen
Opleiding: Cios Arnhem
Werk: Fulltime professional Taekwondo carriere

Sportieve informatie

Graad: zwart, 1e dan
Club: St. Taekyon Haarlem
Status: NOC*NSF A-status
Gewicht: -62/ -68
Start taekwondo: 1991
Coach: Marc van Keulen
Bondscoach: Dae Jung Soung
Sportvoedingsdeskundige: Charissa Soumeru



Bij elke beslissing die je maakt als mens zit een verleden, dit geldt ook voor mij als topsporter. Het begon allemaal heel onschuldig 18 jaar geleden, een druk ventje dat over heel veel energie beschikte. Thuis wisten ze er geen raad mee, totdat mijn vader over Stichting Taekyon te horen kreeg. Dit is een Taekwondo club in de buurt waar een vecht sport werd beoefend. Zo kwam ik al heel jong in aanraking met Taekwondo, want dit vond mijn vader de oplossing voor de te vele energie die ik als klein ventje had. Na enige trainingen werd mij al heel snel duidelijk dat dit wel mijn ding was en vooral de wedstrijdvorm waar ik helemaal van verkocht was. Als pupil vond ik de wedstrijden al heel erg leuk, ik had toen al een ijzersterke rechtse trap waar ik veel op terug kon vallen en de hoge adrenaline die vrij komen bij de wedstrijden zaten er al vroeg in. Ik kon erg slecht tegen mijn verlies en was altijd flink overstuur als ik verloren had. Maar afgezien van dat kon ik echt genieten van wedstrijden. Ik deed leuk mee met de wedstrijden en ieder moment op de mat straalde ik dat ook uit. Maar druk, zogenaamd stoer en een eigenwijs klein jochie dat ik was, ben ik zelfs een keer weggestuurd door mijn trainer van de club en mocht zelfs een paar weken niet meer op de training komen om zo te leren van de fout dat ik had gemaakt en dat erbij Taekwondo ook een etiquette voorkomt. Het duurde wel even voordat ik kon begrijpen wat dat precies inhield.

Er waren bij ons op de club veel talentjes, die ook wel beter waren dan ik, maar heel veel zijn er afgehaakt. Taekwondo is een weg die je bewandelt en daar zal je veel geduld voor moeten hebben en vooral een sterke wil en helaas hebben we daardoor vele talenten zien gaan binnen de club.

Mustapha Mamnouh was een groot voorbeeld voor mij en ik keek dan ook enorm tegen hem op. Hij zat jaren lang in de seniorenselectie en heb vele partijen van hem kunnen zien, omdat ik als jong ventje vaak meeging naar wedstrijden. Het feit dat iemand de hele zaal naar hem toe kon trekken met zijn partijen was een ware indruk die het op mij achter liet als klein ventje. Naast de sterke partijen die hij draaien kon was het een persoon met veel charisma. Op jonge leeftijd had ik nooit gedacht dat ik later ook in de junioren- of zelfs seniorenselectie zou terecht komen.

Tijdens mijn junioren periode (14-17 jaar, noem het de pubertijd) en deels seniorenperiode heb ik een lastige periode gehad. Ik werd uitgenodigd voor de juniorenselectie. We trainden ieder weekend in Papendal op het Sportcentrum in Arnhem. Het was elk weekend weer een hele opgave om die kant op te gaan, aangezien mijn vader geen rijbewijs had, werd dit stukje vooral opgenomen door mijn clubtrainer Marc van Keulen om toch die kant op te gaan en daar ben ik hem heel dankbaar voor. Maar ik verloor het plezier in het spelletje en kon mezelf niet meer motiveren. Omdat ik nog geen Nederlands paspoort had, liep ik ook nog eens het EK junioren mis die er op dat moment stond aan te komen, ze waren hiervoor aan het scouten binnen de selectie wie daarvoor in aanmerking kon komen. Ik had hiervoor speciaal om een versnelde aanvraag voor een Nederlands pasport aangevraagd maar helaas. Ik voelde me gepasseerd en teleurgesteld. Andere dingen begonnen me te interesseren en stopte met de trainingen bij de selectie, ik kwam nog maar nauwelijks tot niet trainen op de club. Ik stopte zelfs voor een aantal maanden.

Op mijn 20e heb ik het Taekwondo weer opgepakt. Ik begon het toch wel weer te missen. Toen ik eenmaal weer begon met trainen, merkte ik dat ik over talent beschikte, maar ik deed er weinig mee. En begon ook te beseffen dat talent alleen mij niet daar zal brengen waar ik wil zijn. In het begin dat ik het weer opgepakt had, was het wel weer wennen ik verloor wedstrijden aan de lopende band, zelfs na de eerste ronde kon ik huiswaarts. Verliezen was niet erg, maar ik vond de manier waarop ik verloor vaak het vervelends. Het was dus in het begin heel moeilijk om mezelf te verbeteren, te motiveren en te beseffen dat ik echt talent hebt. Uiteindelijk werd het besef steeds duidelijker en ik ontwikkelde mezelf langzaam technisch, tactisch en mentaal. Ik ontwikkelde mede door de &rdquo grote mannen &rdquo om me heen binnen de club die het nationaal en internationaal heel goed deden. Bij hen stond karakter en hard werken op de eerste plaats, want alleen dan kon je beter worden, de wijze woorden van onze Peter van Gelder! Ik wist hierdoor twijfel om te buigen naar zelfvertrouwen en kon daardoor nog harder werken. Hier lag de basis van de overstap van een jongen naar een man die hard wil werken voor hetgeen wat hij wil bereiken. Ik groeide niet alleen als persoon, maar ik wist ook mijn spel te verbeteren en boekte enorme vooruitgang. Ik kreeg meer inzicht in mijn spel en kon wedstrijden/toernooien langzamerhand naar mij toe trekken.

&rdquo Randy the Cutting Crew&rdquo in Haarlem. Ik had ambitie om samen te werken met mijn toenmalige baas of zelfs een eigen kapperszaak te openen. Om een één of andere reden heb ik dit nooit echt goed doorgezet, omdat ik mij heel goed besefte dat er een kaarsje in mij brandde dat niet uit wou gaan voordat ik daar alles uit had gehaald. Ik kon niet een stap verder maken voordat ik daar een beslissing in had gemaakt met het besef dat topsport maar tot een bepaalde leeftijd is. Dus heb ik de keuze gemaakt om alles eruit te gaan halen wat er in zit.

Al het harde werken en de goede resultaten werden uiteindelijk beloond en ik werd in 2005 door de Nederlandse selectie uitgenodigd. De combinatie 32 uur werken als kapper en topsport viel niet mee. Want naast mijn staande werk als hairstylist, ging ik er ook nog 2 dagen bij trainen in Papendal. Maandag was de zaak altijd gesloten en kon ik die dag dus goed gebruiken om te gaan trainen met de selectie en ik plakte de dinsdag er dan bij aan. Hetgeen wat ik miste toen ik junior was kon ik er nu wel uithalen en had daar dan ook veel voor over. Toen kwamen ook de eerste grote successen op de grote toernooien. Ik was in staat te winnen en dat gaf me zoveel voldoening en dit smaakte alleen maar naar meer. In 2006 maakte ik mijn debuut met de nationale selectie op de US Open. Ik haalde meteen mijn eerste grote toernooi binnen en won goud in de gewichtsklasse -62 kg. En vele grote toernooien volgden, waaronder BRONS op de WK in 2007.

De keuze een eigen zaak of verder met topsport, waarbij ik veel van mijn sociale leven, zoals mijn familie en vrienden opzij moet zetten was niet zomaar gemaakt. Maar juist met de steun van die familie, vrienden en zelfs mijn baas en al het leuke en mooie wat ik doormaak op het allerhoogste niveau, heb ik toch besloten om voor de topsport te kiezen en daar alles voor te geven. Zij vonden juist dat ik mijn talent en passie voor Taekwondo moest doorzetten. Het bedrijven van sport op topniveau is namelijk maar tijdelijk en een eigen zaak zou altijd nog kunnen. Het feit dat het goed met me gaat en goed presteer heb ik mede te danken aan hen, mijn familie en vrienden.

Nu ik eenmaal gekozen heb voor topsport, wat inhoudt 6 dagen in de week, 2 keer per dag trainen, wil ik het hoogst haalbare bereiken en dat is wat mij dagelijks bezighoudt.

Helaas horen er ook tegenslagen bij topsport. Eigenlijk vanaf het moment dat het goed ging met de prestaties, stonden er ook een aantal tegenslagen op me te wachten. Mijn grootste tegenslag was na een andere tegenslag, het mislopen van de Olympische Spelen van 2008. Vlak na de Olympische Kwalificatie hoorde ik dat ik een reconstructie van mijn voorste kruisband moest, wat resulteerde in 7 maanden revalidatie. Deze tegenslag heb ik goed afgesloten door weer de US Open (2009) de titel mee naar huis te nemen. Het eerst volgende toernooi erna scheurde ik mijn pees af in mijn grote teen, weer 8 weken eruit. In 2007 brak ik tijdens de Open Nederlandse Kampioenschap al in de tweede partij mijn duim. Ik werd wel eerste, maar was ook voor 8 weken uitgeschakeld. Tijdens het WK 2009 blesseerde ik mijn enkel, waar ik tot op heden nog steeds mee loop.

De aankomende jaren zal ik mij gaan voorbereiden op de Olympische Spelen van 2012. In 2011 beginnen de kwalificaties hiervoor.